Behawioryzm

Psy pozostawione sobie zachowują się tak jak psy w stadzie. Wyłania się przewodnik dominujący nad innymi członkami grupy. Stado może żyć dzięki polowaniu, zabijaniu i zjadaniu zdobyczy albo zbieraniu odpadków. Członkowie stada oznaczają swoje terytorium moczem i kałem. Komunikują się między sobą wyjąc. Podczas życia z ludźmi u niektórych psów pojawiły się pewne problemy. Brak obycia w młodym wieku może prowadzić do nerwowości, gdy pies spotyka się z nowymi sytuacjami. Pies pozostawiony samotnie odczuwa niepokój, który okazuje wyjąc albo gryząc rzeczy. Wielu problemom behawioralnym można zapobiec, a większość tych, które już występują można rozwiązać w wyniku rozsądnego szkolenia.

Zapobieganie problemom

Zapobieganie jest zazwyczaj łatwiejsze niż leczenie. Wcześnie rozpoczęte szkolenie daje ci kontrolę nad zachowaniem psa. Każdy pies ma własną specyficzną osobowość, ale istnieją pewne podobieństwa między członkami rasy. Długość treningu też nie jest jednakowa, bywa różna u rozmaitych osobników, ale także u odmiennych ras. Niektóre rasy łatwiej się uczą. Kursy tygodniowe przydają się głównie właścicielowi, uczą jak szkolić psa, większość szkolenia bowiem odbywa się w domu. Pies jest zazwyczaj świadomy, jaki jest twój stosunek do niego, dobra nauka posłuszeństwa wpływa zarówno na twój stosunek do psa jak i działa na psa. Szkolenie psa od szczeniaka zaczyna się od przychodzenia do ciebie, stawania, siadania i leżenia. Kiedy zaczynasz szkolenie musisz dawać jak najwięcej nagród - smakołyków, głaskanie, nagradzanie słowami. Nagrodom powinny towarzyszyć odpowiednie komendy słowa, których pies się nauczy. Wkrótce, nagrody słowne zupełnie wystarczą. Po szkoleniu psa w zakresie podstawowych zasad posłuszeństwa, szkol go, żeby spacerował przy twoim boku i na smyczy. Naucz psa aportować, lecz pamiętaj, że równie ważne jest, by rzucał aport na komendę. Łagodnie oswajaj psa z wieloma działaniami, nawet kiedy nie ma jeszcze 12 tygodni. Takim postępowaniem uodpornisz psa na zdarzenia, które go będą spotykać w życiu.

Agresja

Różne rodzaje agresji wymagają innego podejścia, innej reakcji. Jeżeli pies samiec jest agresywny wobec innych samców, to kastracja może zmniejszyć poziom agresji. Jeżeli pies agresywnie broni jedzenia, zabawek albo miejsca, warczy na ciebie, kiedy wydajesz komendy albo jest zazdrosny, gdy dotykasz innego psa albo dzieci, kastracja tylko minimalnie może rozwiązać ten problem. Nad zachowaniem agresywnym psa trzeba zapanować, i ty powinieneś go nauczyć zachowań, które można zaakceptować. Uczenie posłuszeństwa jest bardzo ważne u agresywnego psa. Psy, które ze strachu są agresywne wymagają łagodnego postępowania. Trzeba lak postępować, aby pies przestał się bać i nagradzać go za łagodne zachowanie. Pogoń za zwierzętami gospodarskimi albo innymi zwierzętami najtrudniej poskromić.

Niepokój

Prawie wszystkie problemy związane z niepokojem wynikają albo z nudy, albo z nadmiernej zależności od człowieka. Psy, gdy są same wyrażają niepokój szczekaniem i załatwianiem się w pomieszczeniu, czasami w najmniej nieoczekiwanych miejscach - łóżku czy kanapie. Niektóre wówczas gryzą dywany, drzwi albo ściany, inne drapią w obsesyjny sposób dywany, ściany lub kopią pod płotami, jeśli są na powietrzu. Chcąc wyeliminować reakcje związane z niepokojem, określ jego podłoże - czy pies robi to z nudy, czy boi się, że właściciel go zostawi. Jeśli w grę wchodzi ten drugi czynnik dawaj psu mniej nagród niż zwykle, bądź chłodniejszy w stosunku do niego. Poproś kogoś, aby go karmił a nawet, wychodził z nim na spacer. Jeżeli powodem jest nuda, poświęcaj psu mniej czasu. Kiedy wychodzisz i pies zostaje sam zostaw mu jakiś interesujący przedmiot, np gumową zabawkę do żucia wypełnioną serem, aby się czymś zajął podczas twojej nieobecności. Jednak pamiętaj, że psy nie powinny zostawać same przez długi czas.

Nerwowość

Obawa przed obcymi, przed dziećmi, przed mundurem, przed hałasem, niepewnymi przedmiotami, jak parasolka czy wózek, przed innymi zwierzętami występuje częściej u jednych ras niż u innych, może jednak pojawić się u każdego osobnika. Często jest to konsekwencja zbyt krótkiej nauki we wczesnym okresie jego życia. Pierwsze 12 tygodni życia szczenięcia wywierają bardzo silny wpływ na jego przyszły rozwój. Poradź się lekarza weterynarii, jak uchronić w tym wieku psa przed chorobą, a jednocześnie możliwie dużo pokazać mu świata. Zmniejsz nerwowość w określonych sytuacjach przez początkowo unikanie takich przypadków, jeśli jest to możliwe; ucz psa siadać i stawać, nagradzając go słowem i smakołykami. Po paru tygodniach stopniowo przyzwyczajaj go do różnych sytuacji, które początkowo go przerażały, np. głośnych dźwięków albo nowych miejsc, nagradzając go za łagodne zachowanie. Spróbuj zorientować się, kiedy twój pies nie wykazuje nerwowości i nagradzaj go za spokojne zachowanie

Uzyskanie pomocy

Nawet najbardziej serdeczny i posłuszny pies może przejawiać takie zachowanie, które ty, twoja rodzina i inni uważają za nieprzyjemne. Wysłanie psa do trenera na szkolenie jest dość prostym rozwiązaniem, ale niekoniecznie rozwiąże problemy. Wczesne uczestnictwo w tygodniowych szkoleniach szczeniąt jest najlepszym sposobem, aby uniknąć kłopotów w przyszłości. Kup dobrą, praktyczną książkę na temat szkolenia, niech ją przeczytają wszyscy domownicy. Psy reagują najlepiej na szkolenia polegające na nagradzaniu, wymierzanie kar cielesnych jest bardzo rzadko potrzebne. Miejscowe kluby szkolące psy i lecznice weterynaryjne są źródłem informacji na ten temat. Szkolenie nie powinno ograniczać wolności psa.